Sümüklü Böcek | Tahsin Yücel

”Akşam oldu,” dedi, ”Sen bu akşam ne yapacaksın?”

Sümüklü böcek kelebeğin gözlerine baktı, gülümsedi.

”Ne istersen onu yapacağız,” diye cevap verdi.

     Kelebek, başını çevirmedi, gülümsedi. ”Yapacağız” da ne oluyordu ? ”Ne yapacağız?” dememişti ki kelebek ! ”Ne yapacaksın?” demişti. Kelebek ne yapacağını biliyordu, bu akşam büyük bir baloya davetliydi. Bir an düşündü. Sümüklü böceği de götüremez miydi? Sümüklü böcek iyi bir böcekti, eşsiz düşünceleri vardı, doğrusunu söylemek gerekirse, onun o güzel türkülerini, o güzel ninnilerini başka hiçbir böcekten duymamıştı, ettiği iyilikler de unutulamazdı, sonsuz sevgisi unutulamazdı. Ama bugün konuştuğu, dolaştığı böceklerin hiçbiri sümüklü böceğe benzemiyordu, hiçbiri sümüklü böcek gibi donuk renkli değildi, sümüklü böceğin baloya gitmesi ne de olsa tuhaf kaçacaktı, onu sümüklü böceğin yanında görünce belki de ayıplayacaklardı, sümüklü böceği baloya götüremezdi.

”Ben baloya gidiyorum bu akşam, senin ne yapacağını soruyorum.” dedi.

Sümüklü böcek çok sarsıldı, ama belli etmedi.

“Ben de burada kalırım, seni beklerim,” dedi.

”Ama yalnız başına sıkılırsın,” dedi kelebek, ”Ben belki çok geç dönerim.”

Sümüklü böcek gülümsemeye çalıştı.

”Seni düşünürsem sıkılmam” dedi.

     Kelebek, baloya gitti. Çok eğlendi, çok beğenildi. Kimseleri beğenmeyen yusufçuk böceği bile onunla kaç kere dans etti, kelebekle dans ederken pırıl pırıl yeşil kanatlarını geriyor, yeşil kılıcını, dimdik, havaya kaldırıyordu, kulağına tatlı tatlı şeyler söylüyordu. Kanatları gök mavisi güzel kelebek uyumuyordu, ama peri masallarına benzer düşler görüyordu. Sabaha doğru ağaca döndüğü zaman bile bu güzel düşler içinde yüzer gibiydi.

(Devamını okumak için sonraki sayfaya geçebilirsiniz.)