Sümüklü Böcek | Tahsin Yücel
Mavi kelebek, parlak renkli böceklerin en iyisiydi gerçekten de, ne var ki parlak renklerden sıyrılmadan gerçek iyiliğe ulaşılamazdı. Kelebek, bir parlak renkli böcek ne kadar iyi olabilirse o kadar iyiydi. Bundan sonraki balolarda da sümüklü böcekten sık sık söz açıldı. Kelebek, sümüklü böceğin durumunu üzülerek anlattı.
”Çok iyisin, çok alçak gönüllüsün, şekerim !” dediler, kelebeğin koltukları kabardı.
Sümüklü böcekte dayanacak yürek kalmamıştı. Bu duruma bir son vermek istiyordu, ne olacaksa olsundu artık! Kararını verdi, her şeyi söyleyecekti. Kendine güveni vardı, iyi, temiz böceklere yaraşır bir ömür yaşatacaktı kelebeğe, onun için kötülükten gayri her şeyi yapabilirdi, kelebeğin mutluluğu uğrunda hiçbir şeyden çekinmeyecekti. Kelebeği beklediği gecelerde, gündüzlerde yaktığı türkülerin en güzel parçalarını bir araya getirdi, uzun ama alabildiğine güzel bir türkü oldu bu. Bu türküyü söylediği zaman, kelebek her şeyi anlayacaktı, can evinde duyacaktı. Bekledi, kelebek geldi. Bir yaprağın üstüne kondu, yağmur sonu göklerini andıran canım kanatlarını açıp açıp kapıyordu. Keyfi yerindeydi, o kadar yorgun da değildi, tam sırasıydı! Sümüklü böcek yaprağın altına geldi, türküsünü söylemeye hazırlandı, ama tek kelimesini bile söyleyemedi.
”Seni seviyorum, kelebek” dedi yalnız.
Kelebek çok şaşırdı. Akıllı kelebekti, zaten biliyordu, olanların hiçbiri aklından çıkmamıştı ama yine de şaşırdı işte.
”Nereden belli ?” dedi.
Sümüklü böcek, geçmiş günlerden söz açmayı aklına bile getirmedi. Yalnız sustu.
”Nereden belli ?” diye tekrarladı kelebek, ”Beni sevdiğini nasıl göstereceksin ?”
Kelebek ne kadar da değişmişti! Sümüklü böceğin gözleri parlıyordu.
” Öl de, öleyim! ” diye cevap verdi.
Kelebek uzaklara baktı. Hava kararmaya başlamıştı, belki de baloya geç kalacaktı.
”Ölmek neye yarar ?” dedi.
”Seni sevdiğimi göstermeye !” dedi sümüklü böcek.
Kelebek güldü.
”O zaman da beni alamazsın ki..?” dedi.
”Seni sevdiğimi iyice anlarsın ya,” dedi sümüklü böcek, ”Bu kadarı bana yeter.”
Kelebek, uzaklara baktı yine, gözlerini kapadı, ne zaman sevgiden söz açılsa, aklına yusufçuk böceği gelirdi.
”Ben sana çok daha kolay bir yol göstereceğim,” dedi.
”Yusufçuk böceğiyle evlenmemi sağlayabilir misin?”
Kelebek ne kadar da değişmişti! Sümüklü böcek bir dakika bile duralamadı.
”Elimden geleni yaparım, bu işi başaracağım!” dedi.
Kelebek, baloya geç kalacaktı, uçtu gitti.
(Devamını okumak için sonraki sayfaya geçebilirsiniz.)